شادی در کلام اهل بیت

امیرمومنان علی (ع) می فرمایند: «شادى، انبساط روح مى آورد و نشاط انگيز است. غم، گرفتگى روح مى آورد و انبساط را در هم مى پيچد.»

همان حضرت (ع) می فرمایند: «كسى كه شادى اش كم باشد، آسايش او در مردن است.»

امام صادق (ع) می فرمایند: «شادى در سه چيز است: در وفادارى و رعايت حقوق، و ايستادگى در برابر سختي هاى زمانه.»

حضرت علی (ع) نیز در تعریف شادی فرموده اند: «شادى مؤمن آن گاه است كه پروردگارش را اطاعت كند و اندوهش آن گاه كه گناه كند.»

پیشوای ششم شیعیان نیز فرموده اند: «هر كه به فرياد برادر مؤمن غمزده و تنگ دستش برسد و اندوهش را بزدايد و در روا شدن حاجتش او را كمك كند، به خاطر اين كار، نزد خداوند هفتاد و دو رحمت الهى منظور شود، كه يكى از آنها را در همين دنيا براى بهبود وضع معيشتش به او دهد و هفتاد و يك رحمت ديگر را براى هول و هراس هاى روز قيامتش ذخيره كند.»

پیامبر اکرم (ص) با تاکید بر شاد نمودن مومنان می فرمایند: «هر كه مؤمنى را شاد سازد، مرا شاد ساخته و هر كه مرا شاد كند، خدا را شاد كرده است.»

ایشان همچنین می فرمایند: «هر كه اندوهى از اندوه هاى دنيا را از برادر مؤمن خود بزدايد، خداوند هفتاد اندوه از اندوه هاى آخرت را از او بزدايد.»

امام رضا (ع) نیز فرموده اند: «هر كه غمى از غم هاى دنيا را از دل مؤمنى برطرف سازد، خداوند غمى از غم هاى آخرت را از دلش بزدايد.»

دین واقعی، بادینی که خودمان برای خودمان ساخته ایم فرق دارد.